Ahi ven o maio

Poema de Manuel Curros Enríquez

(Capo 8)

Aí vén o maio de frores cuberto...

Puxéronse á porta cantándome os nenos;

i os puchos furados pra min estendendo,

pedíronme crocas dos meus castiñeiros.

Pasai, rapaciños, calados e quedos;

que o que é polo de hoxe que darvos non teño.

Eu sonvos o probe do pobo galego:

pra min non hai maio, pra min sempre é inverno!...

Cando eu me atopare de donos liberto

i o pan non me quiten trabucos e préstemos,

e como os do abade frorezan meus eidos,

chegado habrá estonces o maio que eu quero...

Queredes castañas dos meus castiñeiros?...

Cantádeme un maio sin bruxas nin demos;

un maio sin segas, usuras nin preitos,

sin quintas, nin portas, nin foros, nin cregos.

Nota: a estrofa 4 é diferente na versión de Luis Emilio Batallán,

eu púxena como sería co poema completo.