Un repoludo gaiteiro

Un repoludo gaiteiro

de pano sedán vestido,

como un príncipe cumprido,

cariñoso e falangueiro,

entre os mozos o primeiro

e nas ciudade sen par,

tiña costume en cantar

aló pola mañanciña

Estri.

Con esta miña gaitiña

ás nenas hei de engañar.(Bis)

la…………….............................

Sempre pola vila entraba

con aquel de señorío

sempre con puxante brío

co tambor se acompasaba

e se na gaita sopraba

era tan dóce soprar

que ben fixera en cantar

aló pola mañanciña

Estri.

( Apartir de aquí es toda igual)

Todas por el reloucaban,

todas por el se morrían,

se o tiñan cerca sorrían,

se o tiñan lonxe choraban;

mal pecado non coidaban

que n’aquel seu frolear

tiña costume en cantar

aló pola mañanciña

Estri.

Camiño da romaría

debaixo dunha figueira,

cánta meniña solteira

quérote lle repetía

y el coa gaita respondía

por a todas embaucar,

pois ben fixera en cantar

aló pola mañanciña

Estr.

.

Nas festas, cánto contento

canta risa das fiadas

todas, todas namoradas

deranlle o seu pensamento

e el que de amores sedento

quixo a todas engañar

cando as viu despois chorar

cantaba nas mañanciñas

Non sexan elas toliñas

non veñan ao meu tocar(Bis)

Quizás la letra no sea del todo correcta

.

jomecho@gmail.com